|
سلام امروز صبح که داشتم دفتر ، کتابام رو جمع میکردم و تو کارتن میچیدم چشمم به دیوان حافظ یکی از هم خونه ای هام افتاد دیوان رو برداشتم یه فال گرفتم ، انقدر بد اومد ، که تصمیم گرفتم منم مطلبی بنویسم یادمه وقتی بچه تر از الانم بودم یه آهنربا بر میداشتم چند تا سوزن ته گرد بهش می چسبوندم بعد از 4 ، 5 ساعت سوزن ته گرد ها هم خاصیت آهن ربایی پیدا میکردن اون موقع نمیدونستم که نباید اون ها رو از هم جدا کرد ، درست نیست ، انصاف نیست ، خدا رو خوش نمیاد چون بعد از مدتی دوباره همون آهن بی خاصیتی میشن که قبلا بودن ، آخه اون وقت ها هنوز از قصه عادت خبر نداشتم نمیدونستم که اونا به هم عادت کردن ، همرنگ و یکی شدن ، با هم دوست شدن . ولی یه چیز رو خوب فهمیده بودم اینکه هرچی که باشه اون سوزن ها دوباره به حالت اول خودشون بر میگردن هرچند یکم دیر و سخت ولی آخرش همونی میشن که بودن با یکم تغییر . بی خیال ، میرم سر اصل مطلب : متأسفانه من عادت ندارم از کسی خداحافظی کنم ، نه اینکه ادب نداشته باشم نه ، از این نوع خداحافظی ها که بوی فرجام میده خوشم نمیاد حالا چرا ، بماند ، هرچند حدس زدنش خیلی سخت نیست. همیشه ترجیح دادم از دوستان خاطره آخرین سلام گرم به همراه آخرین تبسم زیباشون تو ذهنم باقی بمونه تا یک خداحافظی سرد با هزار حرف ناگفته پنهانی و دفن شده تو سینه . الان هم قصد خداحافظی از در و دیوار دانشگاه و شهر اصفهان و حتی سپاهان شهر که تقریبا 5 سال کنارشون بودم رو ندارم ، چون میدونم شرفُ المکانِ بالمکّین : شرافت یک مکان به ساکنان اون برمیگرده ، یعنی اگه دانشگاه و اصفهان و سپاهان شهر و خیلی چیزای دیگه برام معنی پیدا کردن فقط به خاطر بچه ها و دوستانی بوده که کنارم بودن یا من در کنارشون بودم ، نمیدونم کدومشون درست تره ولی یه چیز رو خیلی خوب میدونم که فقط به خاطر اون احساس رفاقت که هیچ وقت برام مهم نبوده از روی صداقت بوده یا نه ، دو طرفه بوده یا یک طرفه و اینکه تو دیار غربت که سنگینی گرد و غبارش هیچ وقت از یادم نمیره کسانی بودن که بتونم با هاشون هم صحبت و هم سفره ، هم سفر و هم نشین ، هم قطار و خیلی هم همه های دیگه بشم احساس دین میکنم و به خاطر همین چند موردی که گفتم و خیلی از مواردی که شاید انقدر تو صندوقچه دلم مُهر و موم شده بمونن که حتی دیگه خودم هم جرأت باز کردنشون رو پیدا نکنم از همه متشکرم و امیدوارم همیشه موفق و موید باشید و جز صراط مستقیم راه دیگه ای رو انتخاب نکنید . الان هم خداحافظی نمیکنم فقط میگم حلالم کنید یا علی
|
قصه تلخی است این عادت
زندگي چيزي نيست که لب طاقچه