گاه در حسرت لَذت بی شعوری یک مرغ عشق می مانم ، یک کبوتر ، یک گنجشک و یا حتی یک باز ، یک

باز همیشه وحشی ولی آزاد ، بی هیچ قید و بندی ، بی هیچ نام و نشانی و هیچ ادعایی

و نمیدانم اگر بی شعوری حاصلش این است که جز برای دلبر و دوست نباشی و هر صبح تا شام جز برای

دوست ، ترانه سرایی و غزل خوانی نکنی ، به پشتوانه کدامین انگیزه ، امانتش را پذیرفتم و بر دوش کشیدم

و سوال این است ، حال که پذیرفته ام و رنج داشتن را به لذت نداشتن ترجیح داده ام ، چرا فراموشش

میکنم و قدرش را نمیدانم ؟

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن :  شعور در اینجا به معنای تعقل تؤام با اراده و اختیار است

او گفت برو ، آرام و آهسته همچون گذشته ، زمزمه ای کرد و گفت برو  ، و این من بودم که قدم هایم را

بیش از پیش توان بخشیده ، پیش رفتم ، شتابان تر از همیشه ، و چه میدانستم که این راه ، این مسیر ، به

کدام ناکجا آباد خواهد رسید ، به کدامین خراب آباد

 به وسعت سخاوت دستان مهربانت  به خود میبالم  مادر  چرا که چون تویی را دارم